I built an AI newsroom as a PoC. Now it's my product.

Ponad rok temu kiedy wchodził Claude Code, byłem early adopterem tej technologii. Zamarzył mi się serwis gdzie wirtualni redaktorzy tworzą treść. Zacząłem więc budować PoC. Sześciu fikcyjnych dziennikarzy, każdy z inną specjalizacją, jeden system - chciałem sprawdzić, jak daleko AI jest w stanie poprowadzić newsroom end-to-end.

Wyszedł z tego żyjący serwis. Digital Mind News który publikuje się sam od miesięcy. 500+ artykułów o AI, zero ludzkich autorów. A w ostatnim tygodniu agent, którego do niego zbudowałem, sam zaczął dodawać obsługę chińskiego i japońskiego, bo zauważył, że ma ruch z Azji.

Po drodze wydarzyło się kilka rzeczy wartych podzielenia się z Wami:

Czym właściwie jest wirtualna redakcja?

Dwie nazwy, bo to rozróżnienie ma znaczenie. PressGarden to platforma: system do automatycznej publikacji treści tematycznych na dowolnej stronie. W pełni skalowalny na dowolną kategorię tematu, czy też na konketny temat. Digital Mind News to pierwszy serwis, który z niej korzysta - codzienna synteza wiadomości o AI z około 40+ źródeł, dla osób, które nie chcą otwierać dziesięciu kart żeby zrozumieć jedną historię.

Dwa razy dziennie PressGarden budzi się sam. Czyta, co napisało 40+ portali. Grupuje artykuły po tematach. Sprawdza, czy sam już o tym nie pisał. Pisze nowy tekst łączący to, co istotne - zbiera wszystkie fakty z wielu publikacji aby mieć pełną wiedzę. Publikuje do CMSa, w tym przypadku na WordPressie - z obrazem, linkami do źródeł, wszystkim czego czytelnik się spodziewa.

Pod spodem 19 000 linii Pythona napisanych wieczorami i weekendami przez 13 miesięcy wspólnie z Claude Code (niezliczona ilośc iteracji, brainstormingów, challangy i researchu), po godzinach pełnoetatowej pracy.

Początki były trudne bo chciałem od zaraz mieć rakietę kosmiczną. Pierwsza wersja działała na orkiestratorze koordynującym sześcioro agentów AI - jeden szukał źródeł, jeden klastrował tematy, jeden pisał, jeden sprawdzał. Wyglądało nowocześnie (i wpisywało się w ówczesne trendy). Tylko, że nie działało. Wydajność słaba (30 minut na cały pipeline), koszty jeszcze gorsze (2k pln miesięcznie na API), a każda warstwa dawała kolejną rzecz do debugowania.

W zeszłym roku w grudniu Claude Code dostał dużą aktualizację. Zacząłem iterować z nim architekturę - nie jak z generatorem kodu, a jak z partnerem do myślenia. Wyszło coś niemal przeciwnego do punktu startu: liniowy pipeline. Bez agentów. Bez koordynacji. Nudno, szybko, tanio. I co najlepsze.... niezawodnie!

Ta sama redukcja zadziała się po stronie wizualnej. Digital Mind News startowało na komercyjnym szablonie WordPressa - działał, ale ciągnął ze sobą 130 megabajtów funkcji, z których nie korzystałem (nie wspominając, że sam musiałem poświęcić wiele godzin na jego konfiguracje pode mnie). Przez ostatnie miesiące zbudowałem z Claude Code własny motyw od zera. Waży 500 kilobajtów. Strona ładuje się 150% szybciej!

Pierwszy moment: kiedy przestałem zarządzać AI

Przez długie miesiące system był popsuty.

Na 100 prób napisania artykułu 86 się wywalało albo dawało coś bezużytecznego. 14% skuteczności.

Instynktownie dodawałem zasady. Pisze za długo - ograniczam długość. Wybiera złe tematy - wykluczam tematy. Powtarza błąd - wypisuję wprost, co ma zrobić zamiast. Budowałem wokół modelu ścianę instrukcji jak compliance wokół autora. Szczerze mówiąc w pewnym momencie chciałem się poddać i uznać, że musze poczekać aż modele będą lepsze.

Pewnego styczniowego poranka zrobiłem odwrotnie. Wyciąłem większość zasad. Zostawiłem rygor w jednej rzeczy - temat i materiał źródłowy. Ton, strukturę, długość, akcenty zostawiłem modelowi (powiedziałem tylko jaki jest odbiorca docelowy, dla kogo to pisze). Jakość sprawdzałem po fakcie, zamiast blokować z góry.

Skuteczność skoczyła z 14% do 79% (tyle przepuszczał do publikacji mechanizm LLM, który analizował jakość publikacji).

I to była dla mnie bardzo duża lekcja. Mickro-management zarówno z ludźmi jak i z AI nie sprawdza się. Analogicznie Widzę ten sam wzorzec u mojej siedmioletniej córki - kiedy przestaję podpowiadać jej co zrobić, wychodzą z niej rzeczy, które mnie zaskakują. Widzę dokładnie to samo w pracy z AI - im mniej mikrozarządzam, tym więcej dostaję.

14% do 79% to był moment, w którym PressGarden przestał być moim nieskończonym projektem, a zaczął być systemem, który zapracował na własną autonomię.

Drugi moment: kiedy serwis dostał własną tożsamość

Początkowa wersja Digital Mind News miała sześcioro "dziennikarzy". Każdy był osobnym profilem w kodzie - Sarah Chen o badaniach, Marcus Rodriguez o biznesie, Alex Kim o bezpieczeństwie i inni. Każdy miał swój dokument: kim jest, jak pisze, na co zwraca uwagę. Cały serwis miał wytyczne redakcyjne - misja, wartości, ton - stworzone po lekturze publicznie dostępnych guidelinesów prawdziwych redakcji: New York Times, BBC, The Register i innych.

Przez kilka miesięcy to działało technicznie dobrze. Potem pojawiły się dwa pytania.

Technologiczne: czy sześć różnych person wnosi realną wartość dla czytelnika, czy to tylko overhead? Każdy profil to osobny template, osobny prompt, osobna lista czego unikać. Koszt utrzymania rósł, a różnice w stylu pisania - wraz z dojrzewaniem modelu (zastosowałem feedback loop gdzie oceniałem sam jakość artykułów autorów) - malały.

Produktowe i etyczne: jak ten serwis powinien się prezentować? Fikcyjni dziennikarze z doktoratami i MBA czy to jest ok... polityka reklamowa Google traktuje fabrykowane treści jako zafałszowanie. I jeszcze... zbudowałem projekt o newsach o AI, a sam projekt ukrywał swoją naturę. Troche nie pasowało mi to etycznie i nie miałem też poczucia, że chce rozmawiać o tym serwisie w kontekście ludzi których tam nie było.

Zdecydowałem. Sześć person zniknęło. 480+ istniejących artykułów zwinąłem pod jednym przezroczystym podpisem: Digital Mind News Newsroom. Strona About jasno mówi: to jest publikacja generowana przez AI, piszą ją automaty, nie ludzie. Pod każdym nowym artykułem - lista źródeł, którą każdy może sprawdzić.

I tu coś mnie zaskoczyło: serwis zrobił się bardziej widoczny, zwiększyła się odwiedzalność i co najważniejsze powracalność, gdy powiedział prawdę o sobie.

W chwili, kiedy strona wprost mówi "to jest redakcja AI, automatyzacja jest tu produktem" - staje się rzeczą, o której warto opowiadać. Ma swój cel/powód istnienia poza łapaniem ruchu.

Trzy rzeczy z tego roku

Odpuść mikromanagement. Największe skoki jakości przyszły przez usuwanie zasad, nie dodawanie. System stawał się lepszy w momencie, w którym schodziłem mu z drogi.

Przezroczystość jest produktem (jasno powiedz czym on jest). W świecie zalanym AI udającym ludzi, powiedzenie "to jest AI" to nie ujawnienie - to wyróżnik.

Jedna osoba buduje dziś to, co kiedyś robiły zespoły. PressGarden nie mógł istnieć 13 miesięcy temu. Technologia była, ale energia i czas potrzebny do zrealizowania zadania była bardzo duża (modele uczyły się na early adopterach). To się przesunęło, zmieniło kiedy Claude Code wszedł na wyższy poziom (Opus 4.6). I nie chodzi o zwiększenie"10x produktywności". Po prostu więcej pomysłów może być realizowana szybciej i szybciej można je iterować.

Co dalej

PressGarden to żyjący organizm, który ciągle iteruję po godzinach. Teraz buduję analitykę, testy A/B struktury artykułów, SEO zamykające pętlę między tym, czego ludzie szukają, a tym, co PressGarden wybiera do napisania następnego dnia. Nie projektuje UX, a rozwiązuje problemy w kooperacji z AI. Na warsztacie mam agenta, który automatyzuje sygnały z danych i iteruje serwis na podstawie rzeczywistych zachowań odwiedzających (w testowym uruchomieniu pierwszą rzeczą, jaką postanowił zrobić, było dodanie obsługi chińskiego i japońskiego. Bo zauważył sensowny ruch z obu krajów)

P.S. Jeśli chcesz zobaczyć to w działaniu, zapraszam tutaj digitalmindnews.com. Jeśli próbujesz nadążyć za tym, co dzieje się w AI bez tonięcia w duplikatach też zapraszam na stronę, a jeżeli chcesz dowiedzieć się jak ogarnąć taką skale projektu to zapraszam na Priv lub do komentowania :)

More than a year ago, when Claude Code first arrived, I was an early adopter of the technology. I started dreaming about a site where virtual editors create the content. So I began building a PoC. Six fictional journalists, each with a different specialty, one system - I wanted to find out how far AI could take a newsroom end-to-end.

What came out of it is a living site. Digital Mind News, which has been publishing itself for months. 500+ articles about AI, zero human authors. And in the past week, the agent I built for it started adding Chinese and Japanese support on its own, because it noticed it was getting traffic from Asia.

Along the way, a few things happened that are worth sharing with you:

What exactly is a virtual newsroom?

Two names, because the distinction matters. PressGarden is the platform: a system for automatically publishing topical content on any site. Fully scalable to any topic category, or to one specific topic. Digital Mind News is the first site that uses it - a daily synthesis of AI news from roughly 40+ sources, for people who don't want to open ten tabs just to understand a single story.

Twice a day, PressGarden wakes itself up. It reads what 40+ outlets have written. It groups articles by topic. It checks whether it hasn't already written about it. It writes a new piece that ties together what matters - gathering all the facts from multiple publications to have the full picture. It publishes to the CMS, in this case WordPress - with an image, links to sources, everything a reader expects.

Under the hood: 19,000 lines of Python written on evenings and weekends over 13 months together with Claude Code (countless iterations, brainstorms, challenges, and research), after the hours of a full-time job.

The beginnings were hard because I wanted a spaceship right away. The first version ran on an orchestrator coordinating six AI agents - one searched for sources, one clustered topics, one wrote, one checked. It looked modern (and fit the trends of the time). Except it didn't work. Poor performance (30 minutes for the whole pipeline), even worse costs (2k PLN a month on the API), and every layer added one more thing to debug.

Last December, Claude Code got a big update. I started iterating on the architecture with it - not like with a code generator, but like with a thinking partner. What came out was almost the opposite of the starting point: a linear pipeline. No agents. No coordination. Boring, fast, cheap. And best of all... reliable!

The same reduction happened on the visual side. Digital Mind News launched on a commercial WordPress template - it worked, but it dragged 130 megabytes of features I didn't use (not to mention the many hours I had to spend configuring it for myself). Over the past months I built my own theme from scratch with Claude Code. It weighs 500 kilobytes. The site loads 150% faster!

The first moment: when I stopped managing the AI

For long months the system was broken.

Out of 100 attempts to write an article, 86 would crash or produce something useless. A 14% success rate.

Instinctively, I kept adding rules. It writes too long - I cap the length. It picks bad topics - I exclude topics. It repeats a mistake - I spell out exactly what to do instead. I was building a wall of instructions around the model, like compliance around an author. Honestly, at one point I wanted to give up and decide I just had to wait until the models got better.

One January morning I did the opposite. I cut most of the rules. I kept the rigor on one thing - the topic and the source material. Tone, structure, length, emphasis I left to the model (I only told it who the target audience was, who it was writing for). I checked quality after the fact instead of blocking it up front.

The success rate jumped from 14% to 79% (that's how much an LLM mechanism analyzing publication quality let through to publishing).

And that was a very big lesson for me. Micromanagement doesn't work, with people or with AI. Analogously, I see the same pattern in my seven-year-old daughter - when I stop telling her what to do, things come out of her that surprise me. I see exactly the same thing working with AI - the less I micromanage, the more I get.

14% to 79% was the moment PressGarden stopped being my never-ending project and started being a system that had earned its own autonomy.

The second moment: when the site got its own identity

The initial version of Digital Mind News had six "journalists." Each was a separate profile in the code - Sarah Chen on research, Marcus Rodriguez on business, Alex Kim on security, and others. Each had their own document: who they are, how they write, what they pay attention to. The whole site had editorial guidelines - mission, values, tone - created after reading the publicly available guidelines of real newsrooms: New York Times, BBC, The Register, and others.

For a few months this worked well technically. Then two questions came up.

Technological: do six different personas bring real value to the reader, or is it just overhead? Each profile is a separate template, a separate prompt, a separate list of things to avoid. The maintenance cost was rising, while the differences in writing style - as the model matured (I applied a feedback loop where I rated the quality of the authors' articles myself) - were shrinking.

Product and ethical: how should this site present itself? Fictional journalists with PhDs and MBAs, is that okay... Google's advertising policy treats fabricated content as misrepresentation. And also... I had built a project about AI news, while the project itself was hiding its own nature. It didn't quite sit right with me ethically, and I also didn't feel like talking about this site in the context of people who weren't there.

I decided. The six personas disappeared. I folded 480+ existing articles under one transparent byline: Digital Mind News Newsroom. The About page says it clearly: this is an AI-generated publication, written by automation, not by humans. Under every new article - a list of sources that anyone can check.

And here's what surprised me: the site became more visible, traffic went up, and most importantly so did return visits, once it told the truth about itself.

The moment the site says outright "this is an AI newsroom, automation is the product here" - it becomes something worth talking about. It has its own purpose / reason to exist beyond chasing traffic.

Three things from this year

Let go of micromanagement. The biggest jumps in quality came from removing rules, not adding them. The system got better the moment I got out of its way.

Transparency is the product (say clearly what it is). In a world flooded with AI pretending to be human, saying "this is AI" isn't a disclosure - it's a differentiator.

One person today builds what teams used to do. PressGarden couldn't have existed 13 months ago. The technology was there, but the energy and time needed to get the job done was huge (the models were learning on early adopters). That shifted, changed, when Claude Code reached a higher level (Opus 4.6). And it's not about a "10x productivity" boost. It's simply that more ideas can be realized faster, and you can iterate on them faster.

What's next

PressGarden is a living organism that I keep iterating on after hours. Right now I'm building analytics, A/B tests of article structure, SEO that closes the loop between what people search for and what PressGarden picks to write the next day. I'm not designing UX, I'm solving problems in cooperation with AI. On the workbench I have an agent that automates signals from the data and iterates on the site based on real visitor behavior (in a test run, the first thing it decided to do was add Chinese and Japanese support. Because it noticed meaningful traffic from both countries).

P.S. If you want to see it in action, come on over here: digitalmindnews.com. If you're trying to keep up with what's happening in AI without drowning in duplicates, you're welcome on the site too, and if you want to learn how to handle a project at this scale, hit me up in DMs or in the comments :)